เมื่อต้องเป็นแม่….
วันพุธ, มิถุนายน 16th, 2010กลางเดือนมกราคม เป็นวันที่แม่ได้เห็นหน้าหนูเป็นครั้งแรก หนูหลับอยู่บนตักยาย ตัวอ้วนเชียว ตอนหนูหลับหนูแอบยิ้มตลอด เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวหนูไปแล้ว แม่กับยายสลับกันเลี้ยง ดูแลหนู ตอนแม่ต้องไปทำงานยายก็ต้องเป็นคนดูแลหนู หัวข้อที่แม่คุยกับยายส่วนใหญ่ เป็นเรื่องของหนูแทบทั้งนั้นหนูหลับรึเปล่า? ทานนมเยอะมั้ย? วันนี้ อึอึ๊รึยัง? ถ้าท้องผูกต้องเปลี่ยนนมรึเปล่า?วันนี้ผ่านมา 6 เดือนแล้ว ยายพาหนูไปอยู่ต่างจังหวัดเลี้ยงหนูอยู่คนเดียว หนูก็ซนขึ้นเรื่อย ๆ วันแรกที่ไปถึงก็ได้แผลซะแล้ว แต่ยายปิดเป็นความลับไม่ให้แม่รู้ กลับไปเจอหนูอีกทีเห็นแผลเป็นใต้ตาข้างขวา ถามยายก็บอกว่าหนูซนจนได้เรื่อง หลังจากนั้นก็ได้มาหลายแผลเลย เราคุยกันว่าหนูเป็นเด็ก hyper รึเปล่า ต้องพาไปหาหมอมั้ย ตอนนี้โลกของแม่หมุนรอบหนูไปแล้ว ความคิดของแม่วนเวียนอยู่กับทุกอย่างที่เกี่ยวกับหนู วันหยุดที่ผ่านมาเราได้อยู่ด้วยกันตั้ง3 วันแน่ะ หนูไม่ค่อยสบายเลยงอแงนิดหน่อยแต่ก็ยังคงความ hyper เลยได้แผลมาอีกหนึ่งที่ไหล่ขวา รีบพาไปหาหมอล้างแผล สังเกตเห็นผื่นขึ้นตรงขาสองข้างวันต่อมา ลามไปที่หน้าอก ลำตัว กลับไปหาหมออีกรอบ หมอบอกว่าเดี๋ยวจะหายไปเอง ไม่ต้องทำอะไร กลับบ้านมารุ่งขึ้นผื่นลามที่หน้า กลับไปหาหมออีกทีหมอยืนยันคำเดิมว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวหายเอง กลับออกมาด้วยคำถามว่า จริงเหรอ? ตัวหนูลายไปทั้งตัวแต่หมอบอกไม่เป็นไร คิดแต่ว่าหนูคงงอแงจากผื่นนี่แหล่ะมั้ง คงคันไปทั้งตัวสงสารหนู แต่แม่ไม่รู้จะทำยังไง กลับมาทำงานโทรถามยายทุกวัน ยายบอกว่าผื่นหายแล้ว และหนูก็ไม่งอแงแล้ว กลับไปซนเหมือนเดิม หนูทำเรื่องระทึกใจทุกวันเช่นวันนี้ ขณะที่ยายล้างจานอยู่หลังบ้าน แล้วปล่อยให้หนูหลับอยู่ในบ้าน ล้างจานเสร็จหันไปเจอหนูขึ้นไปนั่งบนกล่องทีวีสูงเกือบเมตร ยายตกใจสุดขีด แต่ต้องไม่ออกเสียงเพราะกลัวหนูตกใจแล้วตกลงมา จึงย่องไปข้างหลังแล้วอุ้มหนูลงมา อยู่กับหนูทำให้ adrenaline ยายหลั่งผิดปกติทุกวัน ซนน้อย ๆ หน่อยก็ได้น้ะจ้ะลูกแม่
